Park

Люблю калі мне нечакана пішаць альбо талефануюць, асабліва тыя людзі, з якімі мы можа і так много канэкцім, але нешта агульнаяе есць. А яшчэ люблю калі мяне нечакана выцягваюць куды-небудзь, гэта як глыток свабоды, бо я апашнім часам зарылася і схавалася ў паўсядзенныя справы. А вось калі мне нечакана вырываюць з гэтага кругазварота, то гэта не толькі праветрывае, але і натхняе... Гэта такія токнія і прыемныя моманты і дзякуй вам, мае харошыя, за іх..
І вось так аднойчы Мар'яначка выцягнула мяне ў добрае надвор'е прайсціся па сонечнаму восеньскаму парку.

Жыцце - Айчыне, гонар - нікому!

За што сябе ругаю вельмі часта, дык за тое, што  мала падарожнічаю па роднай Беларусі. Нават не была ніводнага раза на Браслаўскіх азерах(!), хаця нарадзілася і жыла зусім недалека.
А падарожнічаць па Беларусі трэба і хочацца, бо яна красуня, якую я вельмі люблю.
Але па магчымасці я ўсе ж куды-небудзь наведваюся і спадзяюся рабіць гэта часцей.